Z początku wydaje się, że jest to zwykła powieść o szkolnych przyjaciołach. Akcja rozgrywa się w angielskiej szkole z internatem, która na pierwszy rzut nie wyróżnia się niczym szczególnym. Z czasem okazuje się, że nie jest to zwykła szkoła i nie uczą się w niej zwykli uczniowie… Niby od pierwszych stron czuć, że musi się za tym wszystkim kryć jakaś tajemnica, ale jakiego rodzaju?

Nie chcę tej tajemnicy zdradzać, żeby nie odbierać przyjemności tym, którzy nie wiedzą kim naprawdę okazują się bohaterowie powieści a chcieliby książkę w przyszłości przeczytać :-)

Mnie po przeczytaniu „Nie opuszczaj mnie” nasuwa się jedno pytanie: jak to możliwe, że w tym alternatywnym świecie opisanym przez Ishiguro nikt tak naprawdę się nie buntuje i wszyscy tak łatwo godzą się ze swoim przeznaczeniem? Owszem, jakieś próby ucieczki od znanego wszystkim losu są, ale nie ma powszechnego sprzeciwu, każdy z bohaterów wręcz czeka na to, co ma go spotkać.

Książka porusza – poza kwestią przeznaczenia – także wiele innych ważnych kwestii. Opisuje świat widziany oczami dziecka, skomplikowane przyjaźnie, które niekoniecznie zawsze przepełnione są życzliwością. Jest też oczywiście zasygnalizowana w opisie na okładce miłość. I choć książka nie ma charakteru moralistycznego, to jednak po jej przeczytaniu nie sposób samemu sobie nie zadać pytania o to, czym jest moralność i jakie są jej granice.