Jak to dobrze, że nie urodziłam się w tradycyjnej bramińskiej rodzinie. To chyba pierwsza myśl, jaka nasuwa się po lekturze „Przedziału dla pań” – książki, której bohaterką jest 45-letnia Akhila, której sztywne normy społeczne nie pozwalają na odnalezienie szczęścia.

Akhila jest przede wszystkim starszą siostrą – to ta rola wyznacza jej miejsce w świecie. W chwili, kiedy umiera jej ojciec, Akhila musi zatroszczyć się o swoją rodzinę – matkę, dwóch braci i młodszą siostrę. Od tej pory to ich szczęście jest najważniejsze. Akhila podejmuje pracę by utrzymać rodzinę, rezygnuje z własnych marzeń i aspiracji, wydaje siostrę za mąż, żeni braci. Dla siebie samej nie może zrobić nic, musi troszczyć się o innych. Jest samotną kobietą, której konwenanse nie pozwalają na to, żeby zamieszkała sama – musi mieszkać najpierw z matką, a po śmierci matki ze swoją młodszą siostrą i z jej rodziną. Choć to ona pracuje, zarabia pieniądze. Kobieta jednak należy do mężczyzn – ojca, braci, męża…

Akhila boi się zadbać o siebie, boi się spróbować być szczęśliwa, bo to oznaczałoby, że musiałaby złamać tradycje. Postanawia jednak wybrać się w nocną podróż pociągiem. W przedziale dla pań spotyka pięć kobiet, które opowiadają jej historie swojego życia. Akhila słucha opowieści swoich współpasażerek (intymnych opowieści o miłościach, rozczarowaniach, niespełnionych nadziejach, wstydliwych sekretach, relacjach z mężczyznami) i próbuje odnaleźć w nich jakieś wskazówki jak postąpić z własnym życiem.

Konstrukcja powieści jest interesująca – historia życia Akhili przeplatana jest historiami życia towarzyszek podróży. Są to historie kobiet, które po prostu próbują być szczęśliwe. Ale nie zawsze im to wychodzi…