Książkę tę chciałam przeczytać już od bardzo dawna. Ale wcześniej jakoś nie miałam jej od kogo ani skąd pożyczyć. Dopiero teraz trafiła się okazja. Może szkoda, że tak późno - może gdybym przeczytała ją wcześniej, zrobiłaby na mnie większe wrażenie. Bo oczekiwania względem niej miałam duże, a teraz odczucia po przeczytaniu mam dość mieszane...

Pierwsza część książki podobała mi się bardzo. Ta mała dziewczynka w czerwonym płaszczyku, najpierw we wciąż pogarszających się warunkach życia w krakowskim getcie, potem ukrywająca się z matką poza granicami getta, opowiadająca o życiu w czasie wojny widzianym właśnie oczami dziecka - na mnie to zrobiło wrażenie. Moim zdaniem książka świetnie pokazuje jak czuły się dzieci podczas wojny - nie rozumiały co się wokół nich dzieje, bały się, dodatkowo wciąż słyszały, że stanowią problem (bo raz, że chciałyby się zachowywać normalnie - bawić, biegać, wychodzić na dwór a nie ukrywać, a dwa, że mogą powiedzieć coś, co je zdradzi).

Pierwsze lata po wojnie, okres stalinizmu - to też napisane jest świetnie.

Ale książka dalej opowiada o dorosłym życiu Romy. O tym, jak koszmar doświadczeń wojennych nie pozwalał jej odnaleźć szczęścia, jak zawsze powracała do tamtych dni i do tamtych wspomnień. Nieudane związki, aborcja, problem z uzależnieniem od leków. Coś mi w tym sposobie, w jaki o swoim doroslym życiu pisała, nie pasowało.

I stąd właśnie moje mieszane uczucia. Gdyby akcja zakończyła się w latach 50-tych, napisałabym, że to świetna książka, ale akcja wtedy się nie kończy...