Sięgając po tę książkę, nic o niej nie wiedziałam – nie czytałam żadnej recenzji, nie słyszałam ani słowa od znajomych. Zobaczyłam ją na bibliotecznej półce i zdecydowałam się ją wypożyczyć, bo zaintrygowała mnie jej egzotyka – japońska saga rodzinna, coś, z czym wcześniej nigdy nie miałam styczności.

Może wyrobiłam sobie zbyt duże oczekiwania, bo książka mnie trochę zawiodła. Przede wszystkim historii tej nie nazwałabym sagą rodzinną – saga kojarzy mi się z powieścią wielopokoleniową, pokazującą losy wielu członków rodziny. Tutaj akcja w zasadzie ogranicza się do przedstawienia historii dwóch braci. No i te postaci… Nie wiem, nie przekonały mnie, odniosłam wrażenie, że są zbyt ogólnie naszkicowane, płaskie, trochę nijakie, zabrakło mi wyraźniejszego rysu psychologicznego. Życie bohaterów jest pasmem dramatów i nieszczęść, w których chwile szczęścia czy spokoju są jedynie krótkim przerywnikiem – nawet jeśli jest to typowe dla życia Japończyków w tym okresie historycznym, to jednak skupienie tylu przykrości w życiu kilku zaledwie osób jest przytłaczające.

To, co mi się w książce bardzo podobało, to tło – Japonia, z jej wojenną i powojenną historią, kulturą – teatralnymi maskami i sumo, tradycyjnymi strojami, zwyczajami i przesądami. Jest to świetnie wplecione w akcję powieści, sprawia, że nabiera ona kolorytu.