Jest to kolejna książka, po której przeczytaniu ciśnie mi się od razu myśl "jak to dobrze, że urodziłam się w takiej a nie w innej kulturze". Choć Indie, gdzie toczy się większa częśc akcji powieści, to niezwykle ciekawy kraj i chciałabym go kiedyś odwiedzić, to jednak zdecydowanie losu bohaterek "Siostry mojego serca" - Andżu i Sudy - podzielić bym nie chciała. Podobnie jak losu innych kobiet, które tak jak one, nie mogą stanowić o swoim życiu w taki sposób, jaki nam wydaje się oczywisty.

Jest to opowieść o przyjaźni tak silnej, że można się dla niej wyzbyć własnego szczęścia, o trudnej miłości kobiety i mężyczyzny, o problematycznych związkach damsko-męskich, o miłości matki do swojego dziecka, o więzach rodzinnych i znaczeniu rodzinnego wsparcia, o nakazach i normach kulturowych... I jeszcze zapewne o wielu innych rzeczach, których wymieniać już tu dalej nie będę. A to wszystko przedstawiają nam dwie bohaterki-narratorki, które naprzemiennie roztaczają przed czytelnikiem opowieść o swoim życiu.

Suda i Andżu są kuzynkami, od urodzenia mieszkają razem i są wychowywane przez trzy kochające je, samotne kobiety. Ich ojcowie zginęli przed ich narodzinami w niewyjaśnionych do końca okolicznościach. Opowieści o ojcu zaważą na dalszym życiu i decyzjach Sudy, która będzie chciała odkupić winy swojego ojca. Akcja rozkręca się wraz z dorastaniem dziewcząt, koniecznością zawarcia przez nie małżeństw i wkroczeniem w nowe rodziny mężów, gdzie czekają je rozliczne problemy i dylematy...

Całość czyta się dość dobrze, książka zdecydowanie ma swój klimat.