Krótka opowieść, a ja się z nią kilka ładnych dni męczyłam... Nie miałam odpowiedniego nastroju zupełnie, a książka - pomimo tej niewielkiej objętości - do łatwych lektur z pewnością się nie zalicza.

"Kobieta z wydm" to historia pewnego samotnego japońskiego nauczyciela, z zamiłowania entomologa, który postanawia podczas swojego urlopu odkryć nowy gatunek popularnego owada, który zamieszkuje tereny piasczyste. Mężczyzna udaje się  nad morze. Nie mówi nikomu dokąd jedzie, nie zostawia żadnego śladu, po którym można by było zidentyfikować cel jego podróży. Ot taki trzydniowy wyjazd na zasłużone wakacje. Jednak wyjazd nie kończy się tak, jak zaplanował to bohater. Szukając noclegu na jedną noc mężczyzna wchodzi do domu, którego już tak łatwo nie będzie mógł opuścić...

Nie sposób uniknąć porównania tej książki do "Procesu" Kafki - podobnie jak tam, także i tu główny bohater wciągnięty zostaje w sytuację paranoiczną, z której nie może się wydostać. Tym razem głównym "winowajcą" jest piasek. Wszechobecny piasek. Piasek, który zmienia wszystko. Piasek, który jest tylko preteksem do tego, by pokazać jaka jest natura człowieka...

"Kobieta z wydm" z pewnością należy do kanonu światowej literatury i warto ją przeczytać. Ale książka pozostawiła we mnie pewien niedosyt - może nabrałam zbyt wielkich oczekiwań?