Najnowsza książka Katarzyny Grocholi ma charakter autobiograficzny, choć czytając ją można momentami o tym zapomnieć – niby wiadomo, że „najdziwniejsze scenariusze pisze życie” (jak czytamy na okładce), a jednak ciężko sobie wyobrazić, że to wszystko zdarzyło się naprawdę, a nie jest tylko efektem wyobraźni pisarki.

Można podzielić tę powieść na trzy części. Pierwsza jest o dzieciństwie i młodości Grocholi. Jest wypełniona wieloma zabawnymi anegdotami z lat szkolnych – czyta się z uśmiechem na ustach. Od razu żałowałam, że w moim liceum nie było tylu godnych opowiedzenia śmiesznych zdarzeń … Druga część opowiada o chorobie autorki. I – jak się oczywiście łatwo domyślić – już zabawna nie jest. Trzecia część zaś poświęcona jest okresowi, w którym Grochola budowała swój dom – wiele zdarzeń z tego etapu zostało przez autorkę wykorzystanych przy pisaniu „Nigdy w życiu”, gdzie „pożyczyła” Judycie swoje wspomnienia związane z budową małego domku poza Warszawą. Zresztą wiele innych opowiedzianych w „Zielonych drzwiach” sytuacji z życia Grochola wykorzystała także w innych swoich powieściach, upodabniając bohaterów do siebie. A wydawało się, że to fikcja literacka ;-)

Książkę przeczytałam w jeden dzień, choć wcale tego nie planowałam. Ale jak już zaczęłam ją czytać, to jakoś ciężko mi się było oderwać. Wcześniej czytałam chyba ze dwie albo trzy książki Grocholi - ta była z nich zdecydowanie najlepsza :-)