Orhan Pamuk jest jednym z niewielu noblistów, których twórczość poznałam dosyć dobrze. I choć "Śnieg" jest chyba pierwszą jego książką, która ukazała się w polskim przekładzie, to miałam okazję sięgnąć po nią dopiero teraz.

Bohaterem "Śniegu" jest Ka - od lat mieszkający w Niemczech uchodźca polityczny (który tak naprawdę miana tego nie powinien otrzymać), poeta, który od lat nie napisał ani jednego wiersza. Ka jest "uczciwym i dobrodusznym człowiekiem, przez co jego życie osobiste - niczym u bohaterów Czechowa - było nieudane i smutne". Ka przyjeżdża do Turcji i trafia do miasteczka Kars - ma napisać artykuł o serii samobójstw popełnianych przez mlode dziewczyny, którym zabroniono chodzić w chustach. Tak naprawdę jednak jedzie do Kars ponieważ wie, że mieszka tam jego znajoma sprzed lat - piękna Ipek, z którą Ka bardzo chciałby się ożenić. Sytuacja w Karsie komplikuje się, gdy z powodu silnych opadów śniegu miasto zostaje odcięte od reszty kraju. Dochodzi do przewrotu wojennego.

W takich to warunkach Ka po latach spędzonych na Zachodzie ponownie odkrywa Turcję i ponownie zaczyna pisać wiersze. Cała książka jest opowieścią o zderzeniu islamu i europejskości - bohaterowie "Śniegu" prezentują całą plejadę możliwych postaw wobec religii i koncepcji państwa, wyznają różne wartości morlane i mają różne sposoby na odnajdywanie szczęścia.

Jest to moim zdaniem powieść dziwna. Dziwny jest główny bohater Ka (jak dla mnie - trochę bez wyrazu; ja nie umiałam go polubić ani też nie umiałam go zrozumieć), dziwi są bohaterowie drugoplanowi. Czytając tę książkę czułam chłód, zimę i śnieg (swoją drogą - ciekawe kiedy u nas w tym roku spadnie...). Nie poczułam jednak zaangażowania, nie wciągnęłam się w ten "polityczny thriller" jak głosi fragment z recencji The Guardian umieszczony na okładce...